15 listopada siły egipskie podzielone były na kilka części: von Zishy na czele sześciu kompanii z dwoma działami wciąż ścigał wroga; na przełęczy Khaya Khor stał Ali Bej z pięcioma kompaniami i dwoma działami; sekcja Ducholza pracowała nad poprawą dróg dwa dni marszu za siłami głównymi Arendrupa, który podzielił swoje główne siły (11 kompanii, osiem dział), wydzielając z nich niewielkie oddziały do osłony flanki. Tymczasem Etiopczycy byli przygotowani i zmobilizowani do walki, którą uważali za świętą wojnę. Najniższe szacunki ich liczebności (15 tys. żołnierzy) dawały im wielokrotną przewagę nad wrogiem; najwyższe sięgały 70 tys.
O 9:00 rano 16 listopada Alula Yngydda, który skutecznie odciągał egipską awangardę, uderzył znienacka na maszerujące wąskim kanionem kompanie von Zishy’ego. Zasypani ogniem karabinowym Egipcjanie nie zdołali ustawić armat i zostali wycięci w walce wręcz. Arendrup, znajdujący się ok. 3 km w tyle, pospieszył im natychmiast na pomoc na czele dwóch kompanii piechoty – wpierw jednak nakazał oddziałom chroniącym skrzydła cofnąć się do Addi Kuala, przekazać polecenie zorganizowania obrony obozu i następnie ruszenia z odsieczą.