W okresie I wojny światowej, od listopada 1916 do lipca 1917, stacjonował w Wojciechowicach1 pułk ułanów Legionów Polskich.
Po wojnie polsko-bolszewickiej kompleks przejęło Wojsko Polskie, a pierwotne przeznaczenie wielu obiektów uległo zmianie. Budynek dowództwa rosyjskiej dywizji został adaptowany na kasyno podoficerskie, obszerny budynek mieszkalny zajęły: dowództwo pułku, kasyno oficerskie, a część przeznaczono na mieszkania kadry. Drewniane baraki stały się koszarowcami i magazynami, murowane budynki po rosyjskiej kawalerii i piechocie dostosowano do potrzeb szwadronów liniowych.
26 maja 1921 do zabudowań po południowej stronie szosy wprowadził się 5 pułk Ułanów Zasławskich, a po stronie północnej zakwaterowały się baterie 12 dywizjonu artylerii konnej. Po rozformowaniu 12 dak, w 1937 jego miejsce zajął 1 szwadron pionierów oraz 3 bateria 14 dywizjonu artylerii konnej (była 2/12 dak). Stacjonowało tu także dowództwo XII Brygady Kawalerii i komenda placu. Willa dowódcy pułku i część mieszkań kadry mieściła się poza obrębem koszar.
Po II wojnie światowej koszary początkowo pozostawały w użytkowaniu wojska. W 1950 cały kompleks przekazano Centralnemu Zarządowi Przemysłu Papierniczego i wybudowano na nim Fabrykę Celulozy i Papieru.