300 m² gładkim szlifowanym piaskowcem oszacowano na 15 000–20 000 zł, co czyniło tę realizację jedną z najdroższych w przedwojennej Warszawie. W przejeździe bramnym zastosowano żółty szlifowany kamień o grubości 5 cm, z blokami o długości do 10 metrów. W bramie i na wykuszu użyto 10,13 m² bloków łukowych. Cokół od strony podwórza wykonano z płyt o fakturze „łamanego kamienia" (grubość 15–20 cm). Ściany od podwórza oraz górne partie 5. piętra pokryto tynkiem szlachetnym – terrazytem. Na elewacji zamontowano prostokątne rynny z blachy cynkowej pomiedziowanej.
Uzasadnienie ekonomiczne i przebieg prac Bohdan Pniewski był zdecydowanym przeciwnikiem „gipsu i ohydnych tynków". Już w 1934 roku przekonywał, że droższa okładzina kamienna jest w istocie opłacalna ze względu na trwałość: koszt obłożenia ok. 300 m² gładkim piaskowcem (15–20 tys. złotych) równał się wydatkom na trzykrotny remont tynkowanej elewacji.
Ciekawy był konflikt, który wynikł podczas budowy: pierwotnie planowano tańszą obróbkę kamienia („kamień spod piły", szlifowany tylko na obwodzie), jednak kierownik budowy zarządził szlifowanie całych płyt. Spowodowało to przekroczenie budżetu i pojawiło się w rachunkach jako dopłata za szlifowanie.