Po wojnie elewacja od strony ul. Tamka zachowała się do poziomu 2.–3. piętra, elewacja od strony ul. Smulikowskiego – do poziomu 1.–2. piętra. Część budynku przykrywał prowizoryczny dach. Elewacja od strony podwórza przetrwała częściowo, w tym żelbetowa klatka schodowa do poziomu 3. kondygnacji.
Pozwolenie na roboty budowlane wydano 15 listopada 1948 roku. Pierwotny projekt rekonstrukcji (opracowany przez Zjednoczone Pracownie Architektoniczne) zakładał pełne odtworzenie kamiennej okładziny. Z zachowanych rysunków wynika, że planowano przywrócić oryginalny wygląd budynku z pewnymi odstępstwami – np. w nowym projekcie zrezygnowano z balkonów francuskich od strony ul. Tamka. Wszystkie odbudowane kondygnacje otrzymały zmieniony układ funkcjonalny, co widoczne jest w obecnych planach pięter powyżej 3. kondygnacji.
Prace odbudowy nie zostały jednak w pełni zrealizowane, o czym świadczą dokumenty archiwalne. Protokół z 21 kwietnia 1950 roku stwierdzał, że zaledwie około 30% oryginalnych płyt kamiennych zachowało się, przy czym w stanie wymagającym naprawy.