Dowódca wojsk amerykańskich w Wietnamie, generał Creighton Abrams, był przekonany, że ofensywa jest prawdopodobna, ale był również pewien, że atak rozpocznie się w trakcie lub w pobliżu święta Tết, na początku roku. Powiadomił adm. Thomasa Moorera, przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, że Wietnam Północny może spróbować „powtórzyć skutki ofensywy z 1968 roku, być może poprzez ograniczoną operację mającą na celu nie tyle zadanie klęski na polu bitwy, co bardziej wpłynięcie na amerykańską opinię publiczną”. Konsensus w MACV był taki, że ofensywa zostanie przeprowadzona przeciwko II Korpusowi na Płaskowyżu Centralnym. Gdy do ofensywy w tym terminie nie doszło, Abrams i jego kwatera główna zostali wyśmiani w amerykańskiej prasie za panikarstwo„Life”, 24 marca 1972.. Wydawało się, że moment kryzysu minął, a pod koniec marca siły alianckie, które czekały w rezerwie, powróciły do zadań pacyfikacyjnych.. Ambasador USA Ellsworth Bunker wyjechał do Nepalu, a generał Abrams udał się do Tajlandii, aby spędzić święta wielkanocne z rodziną.
thumb|Podstawowe kierunki ofensywy wielkanocnej