Działalność po wojnie Do Polski powróciła razem z I Dywizją Pancerną 31 marca 1946 roku. Po przybyciu do Poznania okazało się, że jej dom rodzinny został zburzony. Na własną prośbę została skierowana do Wydziału Zdrowia Urzędu Wojewódzkiego w Szczecinie i pracowała tam jako instruktorka pielęgniarek. W związku z brakiem wówczas personelu pielęgniarskiego organizowała na terenie województwa kursy pomocy z pielęgniarstwa. W 1950 roku objęła stanowisko pielęgniarki wojewódzkiej ds. matki i dziecka. W 1956 roku rozpoczęła pracę jako pielęgniarka wojewódzka w Gdańsku.
W 1959 roku ze względu na stan zdrowia zmuszona była przejść na rentę socjalną z powodu niezdolności do pracy. Pomimo problemów zdrowotnych nadal udzielała się społecznie w rozmaitych organizacjach oświatowych i kombatanckich m.in. w Gdańsku, Olsztynku i Warszawie oraz publikowała teksty dotyczące pracy w konspiracji.
Zmarła 3 stycznia 1999 roku, została pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (A-19-7-19).