Przyszłość państwa albańskiego stanęła pod znakiem zapytania, kiedy 14 stycznia 1920 premierzy Wielkiej Brytanii, Francji i Włoch podpisali w Paryżu porozumienie o podziale ziem albańskich pomiędzy trzy sąsiednie państwa - Grecję, Serbię i Czarnogórę.
Przesłanki zwołania kongresu Decyzje o przyszłości Albanii, podejmowane przez przedstawicieli obcych mocarstw sprzyjały narastającemu niezadowoleniu wśród albańskich działaczy narodowych, a także ograniczeniu wpływów rządu Turhana Paszy Përmetiego. Oprócz delegacji rządowej w obradach konferencji paryskiej brali udział także przedstawiciele albańskiej diaspory, w większości przeciwnych dominacji włoskiej w Albanii. Rolę wiodącą wśród nich odgrywali przedstawiciele Panalbańskiej Federacji Vatra: Mehmet Konitsa i Mihal Turtulli. Na terenie Albanii od 1919 działała tajna organizacja Krahu Kombëtar (Skrzydło Narodowe), kierowana przez Eshrefa Frasheriego. Organizacja dążyła do wyzwolenia ziem albańskich spod obcej dominacji. W czasie obrad przywódców Krahu Kombëtar pojawiła się koncepcja zwołania kongresu narodowego i obalenie rządu w Durrës. Pierwotnie planowano, że obrady kongresu odbędą się w Krui, ale rebelia wywołana w środkowej Albanii przez zwolenników Esada Paszy Toptaniego przekreśliła te plany.