II wojna światowa zastała go na ćwiczeniach wojskowych w Warszawie. Po powrocie na Górny Śląsk 20 października 1939 roku włączył się w prace konspiracyjnej organizacji „Ku Wolności” – pierwszej organizacji podziemnej na Górnym Śląsku, która m.in. niosła pomoc ofiarom wojny. Na ulicy M. Drzymały w Katowicach zajmował się powielaniem konspiracyjnej gazety. Od grudnia 1939 był dowódcą organizacji, a po połączeniu z Polskim Związkiem Wolności w 1942 roku został jej szefem Oddziału Dywersyjno-Wywiadowczego i członkiem sztabu Obwodu Śląskiego. W okresie niemieckiej okupacji i po jej zakończeniu był także działaczem Armii Krajowej.
W czasie wojny został wezwany przez katowickie Gestapo celem naprawy awarii sieci telefonicznej, wykorzystując tę okazję do wynoszenia każdej nocy najważniejszych przedwojennych dokumentów, przede wszystkim zdjęć powstańców śląskich, na których Niemcy zaczęli polowanie. Wiosną 1942 roku wraz z 13 innymi członkami Polskiej Organizacji Wojskowej dokonał ataku na katowickie lotnisko, niszcząc hangary i paląc samoloty. We wrześniu 1944 roku tropiony przez Gestapo znalazł schronienie w oddziałach partyzanckich w Beskidach.
Po wyzwoleniu z niemieckiej okupacji współorganizował w Załężu Milicję Obywatelską, a także brał udział w pracach odbudowy dzielnicy.