Na przełomie lat 70. i 80. Gawędzki prowadził badania na Uniwersytecie w Getyndze i Uniwersytecie Harvarda, a następnie w latach 1981–2001 w IHÉS w Bures-sur-Yvette pod Paryżem, gdzie współpracował między innymi z Jürgiem Fröhlichem. Od 2001 roku był profesorem w École normale supérieure de Lyon (ENS de Lyon), a później emerytowanym pracownikiem naukowym tej uczelni. Od stycznia do czerwca 2003 roku zatrudniony w Instytucie Studiów Zaawansowanych w Princeton. W 1986 roku został zaproszony na Międzynarodowy Kongres Matematyków w Berkeley, gdzie wygłosił wykład pt. Renormalization: from magic to mathematics. W 2003 roku wygłosił wykład plenarny pt. Simple models of turbulent transport na Międzynarodowym Kongresie Fizyki Matematycznej w Lizbonie.

Na początku kariery naukowej Gawędzki skupiał się w swych badaniach na geometrycznym opisie klasycznej teorii pola, supersymetrii oraz konstruktywnej kwantowej teorii pola, w szczególności – teorii renormalizacji. Na początku lat 70. rozwinął, wraz z Jerzym Kijowskim i Wiktorem Szczyrbą, kowariantny kanoniczny opis klasycznej lagranżowskiej teorii pola. W roku 1977 sformułował i udowodnił podstawowe twierdzenie supergeometrii, znane pod nazwą Twierdzenia Gawędzkiego-Batchelor. W latach 80.