).

W latach 80., wraz z Kupiainenem podał rygorystyczną konstrukcję modelu teorii pola bezmasowego w czterowymiarowej czasoprzestrzeni oraz modelu Grossa-Neveu w dwuwymiarowej czasoprzestrzeni.

W 1986 roku Gawędzki zastosował metody hiperkohomologii Beilinsona-Deligne'a w rygorystycznym opisie pola tła Kalba-Ramonda w członie topologicznym Wessa-Zumino dwuwymiarowego modelu sigma dla nietrywialnej topologii powierzchni świata (czyli w modelu pętlowego efektu Aharonova-Bohma), po czym użył danych hiperkohomologicznych pola do nowatorskiego geometrycznego skwantowania tej dwuwymiarowej teorii pola. Takie podejście do dwuwymiarowego modelu sigma, więc też w szczególności – do dwuwymiarowej lageranżowskiej CFT, zastosował następnie w modelowaniu wyższej (nieprzemiennej) geometrii stanów brzegowych (wraz z N. Reisem) oraz w konstrukcji odnośnych modeli orientifoldowych i sformułowaniu uniwersalnej zasady cechowania symetrii sztywnych (wraz z R.R. Suszkiem i K. Waldorfem).

W latach 2000. prowadził badania nad zjawiskiem turbulencji, m.in. we współpracy z Falkovichem, Kupiainenem i Vergassolą. Wcześniej, bo w roku 1995, Gawędzki i Kupiainen opisali anomalne skalowanie pola skalarnego w modelu jego adwekcji przez losowe pole prędkości (turbulencji).