thumb|Wenus z Dolních Věstonic, datowana na 29 do 25 tys. lat p.n.e., jest najstarszym znanym przykładem ceramiki artystycznej. Chociaż ta ostatnia powszechnie kojarzona jest z ceramiką użytkową, to w rzeczywistości od początku obejmowała produkcję figurek. Ceramika artystyczna – artystycznie ukształtowane i zdobione wyroby ceramiczne.
Glina, podstawowy materiał ceramiki artystycznej, charakteryzuje się z jednej strony plastycznością, zaś z drugiej zdolnością do przemiany w procesie wypalenia w twardy materiał, który jest odporny na większość czynników korodujących metale i tworzywa nieorganiczne. Wypalana w niższej temperaturze ceramika o czerepie porowatym w pewnym stopniu nadal przepuszcza wodę, co nie ma miejsca w przypadku wypalanej w wyższej temperaturze ceramiki o czerepie spieczonym (kamionki lub porcelany). Aby uniknąć porowatości początkowo używano pokostu, później zaś zaczęto pokrywać ceramikę szkliwem, które często pełni również funkcję dekoracyjną. Inne metody dekoracji ceramiki to m.in. odciskanie, aplika, rycie (w tym sgraffito), nacinanie, nakłuwanie i malowanie. Ceramikę najpierw lepiono, później zaś toczono na kole garncarskim i odlewano.