Zgodnie z asyryjskimi listami wywiadowczymi czasów Sargona II gubernatorzy rządzili w prowincjach ze swoich ufortyfikowanych rezydencji, położonych w strategicznych miejscach, często na pograniczach. Zdarzało się, że ich stolice obierano na tymczasowe rezydencje władcy. Namiestnicy byli podporządkowani bezpośrednio królowi, niemniej zachowywali też nieznaczną autonomię – głównie ze względu na warunki geograficzne i meteorologiczne, w jakich istniało państwo Urartu. Odpowiedzialni byli za zabezpieczenie granic państwa i zapewnienie obsady garnizonów na wypadek inwazji. Znaczenie namiestników mogło wzrosnąć do tego stopnia, że podczas kryzysu w państwie ogłaszali nowego króla lub brali udział w przewrocie pałacowym.
Dowództwo wojskowe Źródła urartyjskie bezpośrednio nie zawierają informacji na temat struktury armii. Prawdopodobnie do elity należały formacje rydwanów (mare) i kawalerii. Powożący rydwanami stanowili najmniejszą grupę (1%) składu wojska urartyjskiego. Inskrypcja z Toprakkale sugeruje, że mare byli obsadzani przez arystokrację pałacową, a inskrypcja z Karmir Blur – że prawdopodobnie mieli rangę na tyle wysoką, że brali udział w rytuałach składania ofiar w świątyni susi. W kawalerii służyła arystokracja, prawdopodobnie określana terminem šurale.