W latach 1975–1978 był dowódcą 6 pułku myśliwsko-szturmowego w Pile. W 1978 ukończył kurs przeszkolenia operacyjnego w Akademii Sztabu Generalnego WP, a w 1979 Podyplomowe Studium Operacyjno-Strategiczne w tej akademii. Od marca 1978 był zastępcą dowódcy do spraw liniowych 2 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Szturmowo-Rozpoznawczego w Pile. W czerwcu 1983 został dowódcą tej dywizji, wkrótce przemianowanej na 2 Brandenburską Dywizję Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego. W październiku 1989 na mocy postanowienia Prezydenta PRL został awansowany na stopień generała brygady. Nominację wręczył mu 9 października 1989 w Belwederze prezydent gen. armii Wojciech Jaruzelski.
W latach 1990–1995 pełnił funkcję komendanta Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie, przemianowanej w 1994 roku na Wyższą Szkołę Oficerską Sił Powietrznych. W 1994 Rada Naukowa Wydziału Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Akademii Obrony Narodowej nadała mu stopień naukowy doktora nauk wojskowych. Promotorem jego rozprawy doktorskiej był płk prof. dr hab. Eugeniusz Zabłocki. W latach 1995–1998 był szefem szkolenia – zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej. W październiku 1998 przeszedł w stan spoczynku. Po przejściu w stan spoczynku stał na czele Komitetu Organizacyjnego Budowy Pomnika ku Czci Lotników Polskich Poległych w latach 1939–1945.