Natomiast jej pianistyka w stylu stride była często porównywana pod względem siły wyrazu do gry Fatsa Wallera. Miała także wpływ na początkowe dokonania Dave’a Brubecka, który grał w przerwach jej występów, oraz Marian McPartland. Utwór Pine Top’s Boogie Woogie w jej wykonaniu inspirował również młodsze pokolenie pianistów.

Pod koniec lat 40. zaczęła odchodzić od śpiewania nieobyczajnych bluesów, porzucając je na rzecz religii. W 1953 przyjęła chrzest i całkowicie zrezygnowała z muzyki. Już wówczas mieszkała w Denver. W 1959 została pielęgniarką. Po długiej nieobecności powróciła jednak do muzyki w 1973. Grała pod egidą Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, do którego wcześniej przystąpiła. Od połowy lat 70. do 1987 występowała jako C. Patra Brown w muzycznych audycjach radiowych w Denver. Choć jej repertuar składał się głównie z utworów sakralnych z gatunku gospel, bywało że niekiedy grała je w tempie szybkiego boogie. Powróciła też do nagrań.

Zmarła w Denver. Miała 85 lat.

Syn Miała syna, któremu dała na imię: Matthew.