W XVII i XVIII wieku kościół służył jako miejsce pochówków niemowląt. W latach 1850. ówczesny opiekun kościoła ks. Giovanni Tabone odnowił go, w 1851 roku sprowadził i umieścił w ołtarzu relikwie męczennika . W kościele znajdowały się już wówczas organy, a na dzwonnicy dzwon wykonany w 1782 roku przez braci Triganza. 27 grudnia 2013 kościół został umieszczony w National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod numerem 01908.
W 2021 rozpoczęto restaurację budynku kościoła. Na wykonanie prac przeznaczono 130 000 euro, wydatki w części pokryto z funduszy Unii Europejskiej.
Kościół służy mieszkańcom, msze święte są sprawowane przez sześć dni w tygodniu.
Architektura Wygląd zewnętrzny Konstrukcja istniejącego kościoła została posadowiona na planie prostokąta. Prosta architektonicznie fasada kościoła pozbawiona jest jakichkolwiek ozdób. Centralnie umieszczone drzwi tworzą półkoliste wąskie łukowe wejście. Nad drzwiami znajduje się duże niskołukowe okno, przez które światło oświetla ołtarz główny. Kościół ma typowy dla średniowiecznych kaplic skośny dach, centralnie nad fasadą znajduje się niewielka dzwonnica bell-cot z jednym dzwonem, zwieńczona krzyżem. Przed kościołem znajduje plac, do którego z trzech stron prowadzą schody.