W lutym 1945 powrócił do Warszawy, pracował w ambulatorium Państwowego Urzędu Samochodowego oraz jako kierownik sekcji szpitalnictwa w zarządzie miejskim Warszawy i szef Wydziału Zdrowia Publicznego miasta stołecznego Warszawy. Od marca 1945 działał w Polskiej Partii Robotniczej, przekształconej w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą. Był członkiem Komitetu Warszawskiego i członkiem egzekutywy Komitetu Dzielnicowego Warszawa-Wola PPR oraz delegatem na Zjazd Zjednoczeniowy PZPR. Od sierpnia 1956 podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia, po przekształceniu w Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej pełnił w nim tożsamą funkcję do maja 1961.
W latach 50. XX wieku Aleksander Pacho był inicjatorem budowy Szpitala Bielańskiego w Warszawie. Jako ówczesny kierownik Stołecznego Wydziału Zdrowia wmurował kamień węgielny pod jego budowę. Po otwarciu placówki w grudniu 1960 roku przez ponad dziesięć lat pełnił funkcję jej dyrektora.
Autor kilku książek, m.in. autobiografii Narodziny lekarza (1970) czy Organizacji służby zdrowia w PRL (1966).