Franciszek Toboła (ur. 19 marca 1897 w Kąkolewie, zm. 9 czerwca 1962 w Częstochowie) – polski działacz polityczny i urzędnik samorządowy, żołnierz Wojska Polskiego, powstaniec śląski i wielkopolski, więzień obozów koncentracyjnych, burmistrz Mikstatu (1929–1939) i prezydent Piły (1945–1947).
Życiorys Syn Antoniego (wójta i rolnika) oraz Marii z domu Prałat, miał dziewięcioro rodzeństwa. Wnuk powstańca styczniowego Bartłomieja urodzonego w Nowogródku. Ukończył szkołę powszechną w Kąkolewie, następnie uczył się zaocznie, a maturę zdał w 1920 w Krotoszynie. Dorabiał jako robotnik budowlany, kolejowy i górnik. W 1917 powołany do 56 pułku Artylerii Polowej w Lesznie, walczył na froncie zachodnim I wojny światowej. Po odniesieniu ran w bitwie pod Verdun w maju 1918 spędził kilka miesięcy w szpitalu, skąd zbiegł do Kąkolewa. Zajmował się przemytem broni dla oddziałów walczących w powstaniu wielkopolskim. Po dekonspiracji został uwięziony w więzieniach w Lesznie i Głogowie, a następnie od lutego do marca 1919 w obozie pracy Grünthel koło Żagania, skąd zbiegł. Pomimo ran wziął udział w walkach powstańczych w okolicach Osiecznej, dochodząc do stopnia kaprala.