Prowincje (niem. Gaue, l.p. Gau) stanowiły główne jednostki administracyjne III Rzeszy w latach 1934–1945.
Prowincje zostały utworzone w 1926 r. jako okręgi regionalne partii nazistowskiej w Republice Weimarskiej na podstawie zmian terytorialnych po I wojnie światowej. System prowincji został ustanowiony w 1934 r. w ramach procesu Gleichschaltung, zastępując de iure system krajów związkowych (Länder) i prowincji pruskich, które nie miały żadnego celu administracyjnego od czasu ustawy o pełnomocnictwach z 1933 r. i zostały zredukowane do prymitywnych organów. Na czele każdej prowincji stał przywódca administracyjny, Gauleiter, wysoko postawiony urzędnik partii nazistowskiej o niemal autokratycznych uprawnieniach.
Niemcy składały się z 32 prowincji w 1934 roku, ostatecznie osiągając 42 prowincje, z regionami okupowanymi od 1938 roku do początku 1939 roku (Austria, Kraj Sudetów, Okręg Kłajpedy) i podbitymi podczas II wojny światowej włączonymi do istniejącej prowincji lub zorganizowanymi jako (niem. Reichsgau), specjalny rodzaj prowincji, w którym Gauleiter pełnił również funkcję Namiestnika Rzeszy.