w terenie częściowo się pokrywały.
W ciągu 1940 r. zostały także reaktywowane – nawiązując do analogicznych organizacji przedwojennych – tzw. organizacje zewnętrzne, czyli grupy środowiskowe, posiadające teoretycznie autonomię, własne kierownictwo i struktury, ale w rzeczywistości politycznie całkowicie podporządkowane OP. Należały do nich: Wiara i Wola – organizacja kobieca (pod kierownictwem Aliny Rossman), Zespół Działaczy Ludowych „Zydel” – działający w środowisku chłopskim (kierownik – S. Nowicki), Załoga – prowadząca działalność wśród robotników (na czele z Stanisławem Hendzlem ps. „Gruda”), Medycyna Polska – skupiająca lekarzy (kierownicy – Aleksander Świszcz i Jan Mossakowski), Związek Odbudowy Prawa – organizacja działająca w środowisku prawniczym (pod kierownictwem Witolda Bayera) oraz Młodzież Wielkiej Polski – organizacja młodzieżowa (na czele z Janem Bereszką). W 1943 r. w Organizacji Polskiej powstał nowy poziom D, czyli Dyrektoriat, w skład którego weszli wszyscy kierownicy organizacji wewnętrznych. Podlegał on bezpośrednio Komitetowi Politycznemu.