Kontrola nad odpowiednimi rytuałami religijnymi związanymi z pracami irygacyjnymi jest wspomniana tylko w jednej inskrypcji ze steli Rusy II odnalezionej w okolicy Karmir Blur. Z tekstu wynika, że z okazji otwarcia kanału złożono ofiary z owiec i koźlęcia na cześć Chaldiego, Tejszeby i Sziwiniego – bóstw urartyjskich, w tym przypadku gwarantów prawdziwości inskrypcji fundacyjnych. Pojawia się tam także nieznane – być może lokalne lub opiekujące się pracami melioracyjnymi – bóstwo aniqu, któremu ofiarowano kozę.
Znaczenie polityczne irygacji potwierdza sposób prezentacji inskrypcji – na murach kanałów, stelach i naskalnych płytach, a także w rocznikach królewskich. Standardowa inskrypcja fundacyjna składała się z inwokacji do boga Chaldiego, części informacyjnej i formuły przekleństwa, co stawiało prace irygacyjne na równi z budową miast i twierdz. Kanały często nosiły imiona królów, jak Kanał Menui czy Kanał Rusy, co mogło podkreślać wolę władcy w ich powstaniu lub wskazywać na ich własność. Podobnie postępowano w przypadku twierdz, co dodatkowo uwidaczniało rolę monarchy w tych projektach. Inskrypcje, takie jak UKN 276, sugerują również, że kanały mogły pełnić funkcję prawną. Sformułowania typu niech ten kanał nawadnia te miasta mogły nadawać osiedlom prawo do korzystania z wody.