Wraz z ukończeniem remontu poszczególnych budynków koszarowych, do Stanisławowa przybywały kolejne pododdziały. 26 stycznia 1922 przybył 3/6 pułku ułanów, a 29 marca szwadrony 6 puł. z Kołomyi (z Koszar Dąbrowskiego) zamieniły się miejscami zakwaterowania z I/11 pułku artylerii polowej. 23 maja do Stanisławowa przybył 1 szwadron 6 puł. Zgodnie z obowiązującym w 1939 planem mobilizacyjnym „W”, po odejściu na front 6 pułku Ułanów Kaniowskich, w opuszczonych koszarach powstał Ośrodek Zapasowy Kawalerii „Stanisławów". Sformowane w nim szwadrony włączono w skład wojsk broniących przedmościa rumuńskiego, a po wkroczeniu Armii Czerwonej wycofały się one na Węgry.
W okresie II Rzeczypospolitej w stanisławowskich koszarach stacjonowały też dowództwa 11 Karpackiej Dywizji Piechoty, Podolskiej Brygady Kawalerii i Karpackiej Półbrygady Obrony Narodowej oraz pododdziały 48 pułku piechoty Strzelców Kresowych, 6 pułku Ułanów Kaniowskich, 11 Karpackiego pułku artylerii lekkiej i 6 dywizjonu artylerii konnej. W 1937 sformowano tu także batalion ON „Stanisławów”.