Pierwszym prorokiem był już Adam, pierwszy człowiek na ziemi. Jak pisze Janusz Danecki „to logiczne, znalazł się on na ziemi dlatego, że wysłał go Bóg”. Następni byli wszyscy prorocy biblijni. Koran nie wymienia ich wszystkich, niemniej wspomniani są m.in. Nuh (bibl. Noe), Lut (Lot), Ibrahim (Abraham), Musa (Mojżesz) oraz Isa (Jezus).
Koran zna dwa rodzaje boskich posłańców: proroków (nabi) oraz wysłanników (albo apostołów) (rasul). Ponieważ ostrzegali ludzi przed grzechem, nazywa się ich również „ostrzegającymi” (nadir). Nazwa nabi jest zapożyczona z hebrajskiego lub aramejskiego, ale całkowicie zarabizowana, o czym świadczy łamana liczba mnoga anbija (obok regularnej nabijjun). Te różne formy słowa nabi w sumie występują w Koranie siedemdziesiąt pięć razy, przy czym dodatkowo termin proroctwo (nubuwwa) występuje pięć razy. Z kolei nazwa rasul (l. mn. rusul) występuje w Koranie ponad trzysta razy, przy czym ponadto więcej niż trzydzieści razy pojawia się forma mursal (l. mn. mursalun). Termin „wysłannik” jest zatem używany znacznie częściej.