Nie ma również zgody co do kolejności proroków.
Istnieją także odrębne kolekcje tradycji dotyczących proroków, z prawdopodobnie najbardziej znaną Kisas al-Anbija (Opowieściami proroków) As-Salabiego (zm. 1035). Opowieści o prorokach pojawiają się również w muzułmańskiej historiografii, co wiąże się z faktem, iż muzułmańscy kronikarze zwykli zaczynać swoje dzieła od początku świata, czyli pojawienia się Adama, pierwszego proroka, tak że historia proroctwa stała się ważną częścią historiozofii. Ten schemat początku dziejów świata jako ery proroków znajdujemy u pierwszego wielkiego historyka świata islamu, At-Tabariego (zm. 923), który cytuje Ibn Ishaka (zm. 761–767), autora jednej z pierwszych biografii (sira) Mahometa. Większość informacji na temat proroków Ibn Ishak zaczerpnął ze źródeł żydowskich i opisuje on jak kolejni prorocy przekazywali sobie w spadku władzę nad społecznością i autorytet religijny, którego częścią były pisma objawione. Każdy z nich jest przedstawiany jako wybrany przez Boga zwierzchnik ziemskiej społeczności, który ma chronić święte dziedzictwo przed zmianą i zepsuciem, co jednak rzadko kończy się powodzeniem.