Podczas I wojny światowej został wysłany do Francji, gdzie pełnił funkcję dowódcy Pierwszej Dywizji Departamentu Medycznego Armii. W 1916 awansował na podpułkownika, rok później na pułkownika. Po wojnie został przydzielony do San Juan w Portoryko. W 1928 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł we własnym domu. Pochowany został na cmentarzu wojskowym Fort Brooke, ale w 1954 jego szczątki zostały przeniesione i ponownie pochowane nacmentarzu narodowym Puerto Rico w mieście Bayamón.
Praca zawodowa W 1899 roku jako pierwszy opisał i skutecznie wyleczył nicienie północnoamerykańskie. Był niestrudzonym klinicystą i przeprowadził wyczerpujące badanie anemii spowodowanej inwazją tych nicieni, która była główną przyczyną śmierci i powodowała 12 000 zgonów rocznie. W latach 1903–1904 wraz ze swoim kolegą Pedro Gutiérrezem Igaravídezem zorganizował i przeprowadził kampanię edukacyjną i leczenie pasożytów, w ramach której leczono około 300 000 osób (jedną trzecią populacji Portoryko). Po tej kampanii śmiertelność z powodu anemii o 90 procent. Dzięki profesorowi Charlesowi Wardellowi Stilesowi, z którym Ashford współpracował, podobną kampanię walki z nicieniami przeprowadzono na amerykańskim Południu. Sfinansował ją John D.