Bolesław Stefan Zając (ur. 30 marca 1892 w Rzeszowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan intendent Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Szymona i Izabeli z Szymańskich urodzony 30 marca 1892 w Rzeszowie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii. 30 czerwca 1910 zakończył naukę w klasie ósmej c. k. Gimnazjum w Wadowicach, a 11 lutego 1911 zdał w nim egzamin dojrzałości. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego i uczestniczył czynnie w pracach Związku Strzeleckiego w Wadowicach.
W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 2 i 3 pułku piechoty. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) został internowany w Bustyaháza i Száldobos, a później wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski.