Subikulum luźne, o grubości do 150 µm, zbudowane ze szklistych strzępek o jednolitej średnicy 4-6 µm, ścianie twardej do nieco pogrubionej, przy każdej przegrodzie ze sprzążkami. Strzępki często rozgałęzione pod kątem prostym, zwykle, choć nie wyłącznie, na sprzążkach. Często występują międzyprzegrodowe fuzje strzępek. Subhymenium gęste o strzępkach szklistych, ściślej rozgałęzionych i węższych (ok. 2,5–4 µm średnicy), cienkościennych z przegrodami i sprzążkami na całej długości. Hymenium zwarte i jednorodne, wraz ze ściśle splecionym subhymenium osiągające grubość 40–60 µm. Cystyd brak. Podstawki wyraźnie sympodialne, maczugowate, o długości 20–30(–40) µm, szerokości 4–6 µm w kierunku wierzchołka, czasami z dwoma, ale zwykle czterema łukowatymi lub prostymi sterygmami o długości 3,5–6(-7) µm długości. Bazydiospory (4,5–)6–7,8(–8,5) × 1,5–2(–2,5) µm, hialinowe, cienkościenne, amyloidalne, wąskocylindryczne do niewyraźnie jajowatych w widoku z tyłu, w widoku z boku alantoidalne.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Skórkobłonka biaława · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.