Sonata skrzypcowa nr 9 A-dur (Sonata „Kreutzerowska”) – sonata na skrzypce i fortepian (pianoforte) w tonacji A-dur autorstwa Ludwiga van Beethovena z 1803 roku.
Historia Dzieło rozpoczyna okres środkowy w twórczości Beethovena. Kompozycja została napisana dla skrzypka George’a Bridgetowera. 24 maja 1803 roku o ósmej rano w Augarten pod Wiedniem premierowe wykonanie zagrali na skrzypcach George Bridgetower i autor dzieła na fortepianie. Pomimo krótkiego przygotowania występu (skrzypek grał z rękopisu poza częścią trzecią, a Beethoven miał tylko szkic partii fortepianowej) sonata została dobrze przyjęta przez publiczność, najbardziej podobało się Andante – publiczność domagała się bisu. Beethoven później pokłócił się z Bridgetowerem o kobietę (nie rozmawiał już nigdy więcej z nim) i dedykował dzieło skrzypkowi Rodolphe’owi Kreutzerowi w 1805 roku, który zresztą uważał utwór za niezrozumiały i nigdy go nie wykonał.
Żywiołowe Presto z pierwszej części zainspirowało Lwa Tołstoja do napisania noweli Sonata Kreutzerowska w 1889 roku pomimo formalnej ignorancji w dziedzinie muzyki. Tołstoj powiązał utwór Beethovena z miłością zazdrością i morderstwem. Leoš Janáček zainspirowany nowelą Tołstoja napisał obecnie zaginione trio fortepianowe w 1909 roku, które przetworzył w kwartet smyczkowy w 1923 roku.