Część ostatnia to Presto w tonacji A-dur, określane m.in. przez Józsefa Szigetiego i Charlesa Rosena jako tarantela, chociaż główne podobieństwo to metrum 6/8. Finał jest konwencjonalnym rondem ze współgraniem tonacji dur i moll. Partytura trzeciej części była pierwotnie przewidziana dla Sonaty skrzypcowej A-dur op. 30.
Zauważalny jest brak równowagi i symetrii pomiędzy poszczególnymi częściami sonaty. Zdaniem finał wydaje się nieadekwatny do budowy wcześniejszych części.
Wykonanie zajmuje około 35 minut, bywają wykonania 40-42-minutowe.
Recepcja Dzieło ma charakter wirtuozowski zarówno dla partii skrzypiec, jak i fortepianu i stwarza duże trudności techniczne. Utwór stał się najbardziej popularną sonatą skrzypcową Beethovena i doczekał się licznych nagrań. Wybrane nagrania:
Bronisław Huberman i Ignacy Friedman (1930) Georg Kulenkampff i Wilhelm Kempff (1935) Yehudi i (1935) Fritz Kreisler i (1936) József Szigeti i Béla Bartók (1940) Adolf Busch i Rudolf Serkin (1941) József Szigeti i Claudio Arrau (1944) Jasha Heifetz i Benno Moiseiwitsch (1951) Wolfgang Schneiderhan i Wilhelm