Giovanni da Verrazzano – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej, należący do typu Navigatori. Nosił znak burtowy DV. Otrzymał imię XVI-wiecznego żeglarza włoskiego Giovanniego da Verrazzano, skracane też do „da Verrazzano”. Zwodowany w 1928 roku, wszedł do służby w marynarce włoskiej Regia Marina w 1930 roku. Walczył podczas wojny na Morzu Śródziemnym; został zatopiony 19 października 1942 roku przez brytyjski okręt podwodny .
Uzbrojenie główne stanowiło 6 armat kalibru 120 mm i 6 wyrzutni torped. Wyporność standardowa wynosiła początkowo 1900 ton, a ostatecznie 2125 ton. Napęd stanowiły turbiny parowe, prędkość wahała się od ponad 38 węzłów na początku służby do 28 węzłów po modernizacji.
Budowa
„Giovanni da Verrazzano” należał do dwunastu włoskich wielkich niszczycieli typu Navigatori, nazwanego tak z powodu noszenia przez nie imion żeglarzy. Zostały one zaprojektowane jako okręty o silnym uzbrojeniu artyleryjskim i wysokiej prędkości, aby przeciwstawić się wielkim niszczycielom francuskim. Zamówienie zostało złożone w 1926 roku. „Giovanni da Verrazzano” został zbudowany w stoczni (CNQ) we Fiume (obecnie Rijeka), w której powstało najwięcej okrętów tego typu (cztery). Cena kontraktowa wynosiła 20,65 mln. lirów.