Zapas amunicji wynosił etatowo 1200 pocisków bojowych (408 przeciwpancernych, 672 burzące i 120 zapalających) oraz 100 oświetlających – przy czym można było zabrać do komór 250 pocisków więcej.
Uzbrojenie przeciwlotnicze początkowo stanowiły dwa działka automatyczne kalibru 40 mm Vickers-Terni model 1917 o długości lufy L/39, umieszczone na burtach na tylnych końcach pokładu dziobowego. Ich zapas amunicji wynosił 3000 nabojów. Uzupełniały je dwa podwójnie sprzężone wielkokalibrowe karabiny maszynowe kalibru 13,2 mm Breda na skrzydłach mostka, z zapasem 3000 nabojów. W latach 1933–1934 montowano dwa dalsze podwójnie sprzężone wkm-y na platformie za drugim kominem, po bokach dalmierza. Pod koniec 1941 roku na niszczycielach tego typu zamieniono działka kalibru 40 mm i karabiny maszynowe na siedem pojedynczych działek automatycznych 20 mm Breda model 1935 L/65. Pod koniec 1942 roku na miejscu rufowego aparatu torpedowego „Nicolò Zeno” otrzymał platformę z dwoma działkami przeciwlotniczymi kalibru 37 mm Breda model 1939 L/54 z zapasem 3060 nabojów.