Nakba (, trb. an-nakba, hebr. נַכְּבָּה, tłum. katastrofa) – arabska nazwa czystek etnicznych przeprowadzonych przez Izraelczyków na Arabach palestyńskich, podczas i po zakończeniu I wojny izraelsko-arabskiej z 1948 roku, poprzez gwałtowne przesiedlenia, pozbawianie ziemi, własności i dóbr palestyńskich Arabów, a także masakry, niszczenie struktur społecznych, tłumienie kultury, tożsamości, praw politycznych i aspiracji narodowych.
Tło Zgodnie z rezolucją Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyjętą 29 listopada 1947 roku, brytyjski Mandat Palestyny miał zostać podzielony na dwa państwa: żydowskie i arabskie.
W tym czasie Arabowie stanowili około 2/3 populacji i byli właścicielami około 90% ziemi, podczas gdy Żydzi stanowili od 1/4 do 1/3 populacji i byli właścicielami około 7% ziemi. Plan podziału ONZ przydzielił państwu żydowskiemu około 55% ziemi, gdzie populacja wynosiła około 500 000 Żydów i 407 000–438 000 Arabów. Pozostałe 45% ziemi przydzielono państwu arabskiemu, gdzie populacja wynosiła około 725 000–818 000 Arabów i 10 000 Żydów.