Typowo okręty tego typu rozwijały podczas służby prędkość 33–36 węzłów. Po drugiej modernizacji prędkość spadła do 28 węzłów przy pełnej wyporności.
„Antonio Pigafetta” odróżniał się mniejszym zapasem paliwa – 405 ton, z powodu pozostawienia przedziału przed kotłownią (adaptowanego na zbiorniki na innych okrętach) dla montażu żyroskopowego stabilizatora przechyłów, z którego mimo to ostatecznie zrezygnowano. Po drugiej modernizacji zwiększono na niszczycielach tego typu normalny zapas do 560 ton, a pełny do 680 ton. Zasięg po modernizacji wzrósł do 5000 mil morskich przy prędkości 18 węzłów lub 1200 mil przy 28 węzłach.
Uzbrojenie i jego zmiany Główną artylerię stanowiło sześć armat kalibru 120 mm Ansaldo model 1926 o długości lufy 50 kalibrów (L/50) umieszczonych na trzech dwudziałowych podstawach. Podwójne stanowiska dział z maskami ochronnymi umieszczone były: na pokładzie dziobowym i na niskich nadbudówkach przed drugim kominem i na rufie. Kąt podniesienia lufy wynosił od -10° do +45° i umożliwiał też strzelanie amunicją burzącą do nisko lecących samolotów. Działa strzelały pociskami o masie 23,15 kg z prędkością początkową 920 m/s na odległość do 19 600 m. Wykorzystywano amunicję rozdzielnego ładowania, przy czym ładunek miotający umieszczony był w łusce.