Trzeci 3-metrowy dalmierz, służący do strzelań torpedowych oraz rezerwowy dla artylerii, był w zakrytej wieży na platformie nadbudówki za kominem rufowym. Dalmierz ten był zdemontowany w 1941 roku przy instalacji działek kalibru 20 mm.
Okręty miały jeden reflektor średnicy 90 cm na maszcie rufowym. W 1943 roku usunięto na „Antonio Pigafetta” maszt rufowy wraz z reflektorem. W skład wyposażenia wchodziła aparatura do stawiania zasłony dymnej (czarnej albo białej) montowana w kominach. W 1940 roku okręty wyposażono w trały kontaktowe na rufie, o szerokości trałowania 200 m, lecz do połowy 1942 roku zostały zdjęte. „Antonio Pigafetta” nie został wyposażony w stację hydrolokacyjną ani radar.
Malowanie Początkowo okręty włoskie były malowane w części nadwodnej na kolor jasnoszary, z ciemnoszarym pokładem. Na początku wojny latem 1940 roku na pokłady na dziobie naniesiono biało-czerwone skośne pasy dla identyfikacji z powietrza. W 1942 roku „Antonio Pigafetta” otrzymał kontrastowy kamuflaż w standardowych kolorach, z ciemnoszarymi plamami na popielatoszarym podkładzie i z brudnobiałym dziobem i rufą, lecz wyróżniał się tym, że plamy miały kształt przecinających się łuków.