Okręty były napędzane przez dwa zespoły turbin parowych z przekładniami, zasilane przez cztery kotły wodnorurkowe o ciśnieniu roboczym 22 atmosfer i poruszające dwie trzyłopatowe śruby. Podobnie jak drugi okręt budowy stoczni CNR „Emanuele Pessagno” został wyposażony w turbiny akcyjno-reakcyjne Tosi oraz cztery kotły wodnorurkowe Odero, o ciśnieniu roboczym 22 atmosfer. Śruby miały średnicę 3,4 m. Moc projektowa wynosiła 55 000 KM, a projektowa prędkość maksymalna 38 węzłów. Na próbach „Pessagno” rozwinął średnią moc 59 931 KM). Typowo okręty tego typu rozwijały w realnych warunkach służby prędkość 33–36 węzłów. Po drugiej modernizacji natomiast prędkość spadła natomiast do 28 węzłów przy pełnej wyporności.
Zapas paliwa po pierwszej modernizacji w 1930 roku został ograniczony do 460 ton. Po drugiej modernizacji zwiększono normalny zapas do 560 ton, a pełny do 680 ton. Zasięg według pierwotnego projektu miał wynosić 3800 mil morskich przy prędkości 18 węzłów, jednakże po pierwszej modernizacji zmniejszył się. Po drugiej modernizacji zasięg wzrósł do 5000 mil przy prędkości 18 węzłów lub 1200 mil przy 28 węzłach.