Okres pułtuski W 1917 r. objął stanowisko sędziego hipotecznego w Pułtusku i zajął się organizacją ruchu teatralnego w tym mieście. Zorganizował Sekcję Dramatyczną Urzędników w Pułtusku, w której był zarazem aktorem, reżyserem i kierownikiem artystycznym. Ta inicjatywa artystyczna zaowocowała łącznie 83 premierami teatralnymi w latach 1919-1929. Organizował przedstawienia w miejscowych związkach młodzieży rzemieślniczej i w towarzystwie żołnierskim. Był autorem broszur poświęconych teatrowi w Pułtusku:
Teatr w Pułtusku. Przyczynek do dziejów rozwoju kultury polskiej (1921) Teatr w Pułtusku. Przyczynek do dziejów rozwoju kultury polskiej. Tom II (1923) Teatr w Pułtusku. Sekcja Dramatyczna Urzędników 1919-1929 (1929)
Okres skierniewicki Od 1933 r. mieszkał w Skierniewicach. W tym mieście, pracując nadal zawodowo jako sędzia hipoteczny, działał na rzecz rozwoju ruchu teatralnego. Do wybuchu II wojny światowej prowadził Sekcję Dramatyczną przy Towarzystwie Artystycznym, która organizowała wieczory literacko-muzyczne w Sali Sejmikowej. Inscenizował utwory Jerzego Szaniawskiego, Stefana Żeromskiego i Tadeusza Rittnera. Po II wojnie światowej utworzył w Skierniewicach teatr, początkowo pod nazwą Teatr Ludowy "Mazowsze", a następnie: Teatr Powszechny im. Władysława Reymonta, w którym był równocześnie aktorem i reżyserem.