Typologia W radzieckim (turkmeńskim) leśnictwie wyróżniano następujące typy lasów tugajowych noszące nazwę głównie od roślin dolnych warstw: Tugaj trzcinowy. Bardzo rzadki drzewostan prawie wyłącznie budowany przez topole z sekcji Turanga. Wierzby i tamaryszki w podszycie. Poza regularnymi powodziami wody gruntowe na głębokości 1,0–1,5 m. Tugaj lukrecjowy. Rzadki drzewostan budowany głównie przez topole z domieszką wierzb. W podszycie ponadto tamaryszki i oliwniki. Wody gruntowe na głębokości 1,0–1,5 m. Tugaj kandyrowy. Średnio zwarty drzewostan i kępiasty podrost budowany przez topole i wierzby z mniejszym udziałem oliwnika. Wody gruntowe na głębokości 2,0–3,5 m, średnio zasolone. Tugaj lianowo-powojowy. Zwarty drzewostan i podrost budowany przez topole i oliwniki. Gleba bogata w próchnicę. Tugaj perzowy. Średnio zwarty drzewostan budowany praktycznie tylko przez topolę. W podszycie dominuje tamaryszek. Woda gruntowa na głębokości 3,5–4,5 m. Tugaj tamaryszkowy. Średnio zwarty drzewostan budowany praktycznie tylko przez topolę. W podszycie dominuje tamaryszek o zwarciu uniemożliwiającym rozwój runa.