Były rycerz szybko powrócił do zbójeckiego rzemiosła. Zebrał bandę podobnych sobie, w skład której weszli m.in. Wawrzyniec von Stewitz (Stehwitz) oraz Jakob i Martin von Promnitz, i rozpoczął na nowo grabieże. Napadał na kupców, zamki, dwory, wsie i miasteczka na terenie ziemi łużyckiej i śląskiej, zapuszczając się aż pod Cieszyn. Zagarnął m.in. stado wołów pędzonych z Miśni na Śląsk, a w 1500 roku napadł na Nysę. Jego siedzibą był zamek w Olszanicy, a jednym z ulubionych miejsc napadów - Choiniec (Hainwald), obecnie przysiółek wsi Czaple. Tu m.in. w 1506 roku napadł na mieszczan lwówieckich, a podczas tego napadu śmierć mieli ponieść m.in. Georgen von Zedlitz, pan na Brunowie oraz burmistrz Lwówka Tschörtner. Na jego napadach cierpiały interesy takich miast, jak Lwówek Śląski, Legnica, Wrocław czy Złotoryja, której dobra były wielokrotnie plądrowane przez rabusiów. Sam Krzysztof długo pozostawała nieuchwytny, pomimo wyznaczenia nagrody 500 guldenów węgierskich za żywego, a 250 - za martwego. Raubritterowi sprzyjało wiele śląskich rodów rycerskich, m.in. von Reder, von Nimptsch, von Czirn czy von Reibnitz. Cieszył się również protekcją książąt: Fryderyka II legnickiego oraz Karola I Podiebradowicza, z którymi dzielił się łupami.