Szerokość fosy wahała się od 7 m do 15 m.
W 1432 roku pod Oleśnicę dotarły wojska husyckie pod wodzą Prokopa Wielkiego. 2 lipca obrońcy postanowili wywołać pożar, aby miasto nie wpadło w ręce napastnika, ale mimo to husyci zdążyli je zająć. Z analizy przeprowadzonej przez Mirosława Przyłęckiego wynika, iż podpalenie miasta i oblężenie doprowadziły do zniszczeń murów, które po 1432 roku odbudowano.
Panowanie Podiebradów W I połowie XVI wieku książę Jan Podiebradowicz wraz z władzami miejskimi postanowili wzmocnić południowy odcinek miejskich fortyfikacji w obawie przed zagrożeniem ze strony Imperium Osmańskiego. Wzniesiono zewnętrzny ciąg murów zwany parkanem. Jego zadaniem była ochrona strzelców i obsługi dział na międzymurzu i murze kurtynowym. Południowy odcinek murów wzmocniono także bastejami i basztami łupinowymi. Po zakończeniu prac budowlanych był to najsilniej umocniony odcinek murów obronnych Oleśnicy. Z powstałych wówczas fortyfikacji zachowały się: parkan, basteja południowa (wieża artyleryjska), trójkątny wykusz parkanu, pozostałości fosy i nasypów ziemnych, międzymurze oraz tzw. dom strzelecki.