Nagrywał z tak znanymi wykonawcami, jak pianiści Count Basie i Sonny Clark, kontrabasista Paul Chambers, wokalistka Sarah Vaughan, trębacz Art Farmer, saksofoniści Eddie „Lockjaw” Davis, Ike Quebec, Al Cohn i Booker Ervin, puzoniści Melba Liston, Bob Brookmeyer, Slide Hampton, oraz perkusiści Jo Jones i Elvin Jones. W 1968 wziął udział w zarejestrowanym na płycie Drugim Świętym Koncercie (Second Sacred Concert) Duke’a Ellingtona, którego premiera odbyła się w Katedrze Świętego Jana Bożego w Nowym Jorku. W 1969 przeniósł się do Las Vegas, gdzie niemal do końca życia pracował w orkiestrach hotelowych. Okazjonalnie wyjeżdżał, żeby wziąć udział w znaczącej imprezie. W 1972 wystąpił w nowojorskiej edycji festiwalu Newport i grał w towarzyszących mu i rejestrowanych jam sessions.
Muzyka Był jednym z nielicznych puzonistów, których gra nie uległa wpływowi stylu J.J. Johnsona. Jego instrument miał przyjemny ton i pełne brzmienie, wywodzące się od tradycjonalistów takich jak Trummy Young. Jego gra nawiązywała do epoki swingu, ale jednocześnie była dostosowana do nowych stylów – bebopu i hard bopu oraz otwarta na elementy R&B.