Okręty były napędzane przez dwa zespoły turbin parowych z przekładniami, zasilane przez cztery kotły wodnorurkowe o ciśnieniu roboczym 22 atmosfer i poruszające dwie trzyłopatowe śruby. Tak jak połowa okrętów tego typu „Usodimare” był wyposażony w turbiny akcyjno-reakcyjne systemu Parsonsa. Tak jak większość okrętów został wyposażony w kotły produkcji Odero oraz śruby o średnicy 3,4 m, przy czym razem z „Vivaldi” otrzymał kotły Odero w podstawowej wersji. Moc projektowa wynosiła 55 000 KM, a projektowa prędkość maksymalna 38 węzłów. Na próbach 20 czerwca 1929 roku „Antoniotto Usodimare” rozwinął średnią moc 54 310 KM i średnią prędkość 39,78 węzła, jednakże w stanie lekkim, przy wyporności 1945 ton. Typowo okręty tego typu rozwijały w realnych warunkach służby prędkość 33–36 węzłów.
Zapas paliwa po pierwszej modernizacji w 1931 roku został ograniczony z pierwotnego 485–580 ton do 460 ton. Pierwotnie zasięg był przewidywany na 3800 mil morskich przy prędkości 18 węzłów; po modernizacji był mniejszy.