Uzbrojenie przeciwlotnicze początkowo stanowiły dwa działka automatyczne kalibru 40 mm Vickers-Terni model 1917 o długości lufy L/39, umieszczone na burtach na tylnych końcach pokładu dziobowego, z zapasem amunicji 3000 nabojów. Uzupełniały je dwa stanowiska podwójnie sprzężonych wielkokalibrowych karabinów maszynowych kalibru 13,2 mm Breda na skrzydłach mostka, z zapasem 3000 nabojów. W latach 1933–1934 montowano dwa dalsze stanowiska podwójnie sprzężonych karabinów maszynowych na platformie za drugim kominem, po bokach dalmierza. Pod koniec 1941 roku na „Antoniotto Usodimare”, podobnie jak na innych, zamieniono przestarzałe działka kalibru 40 mm i karabiny maszynowe na siedem pojedynczych działek automatycznych kalibru 20 mm Breda L/65 z 2400 nabojów na lufę (parami na skrzydłach mostka, tylnych końcach pokładu dziobowego i platformie po zdjętym dalmierzu za drugim kominem oraz jedna pojedyncza za pierwszym kominem).