Malowanie Początkowo okręty włoskie były malowane w części nadwodnej na kolor jasnoszary, z ciemnoszarym pokładem. Latem 1940 roku pokłady dziobowe włoskich niszczycieli zostały pomalowane w biało-czerwone ukośne pasy identyfikacyjne dla lotnictwa. W 1942 roku „Antoniotto Usodimare” otrzymał kontrastowy kamuflaż w standardowych kolorach: z ciemnoszarymi plamami na popielatoszarym kolorze zasadniczym, z brudnobiałym dziobem, z tym że zastosowano na nim mniej typowe plamy o nieregularnych brzegach.
Służba Okres międzywojenny „Antoniotto Usodimare” został wcielony do służby w Regia Marina 21 listopada 1929 roku. Wkrótce po wejściu do służby skierowano okręt do modernizacji w stoczni marynarki w La Spezii, polegającej przede wszystkim na obniżeniu nadbudówki i zmniejszeniu zapasu paliwa dla polepszenia stateczności, trwającej od maja do października 1930 roku. Od 1 grudnia 1930 do 27 marca 1931 roku „Usodimare” wchodził w skład zespołu ośmiu niszczycieli tego typu zabezpieczających trasę grupowego przelotu transatlantyckiego 12 wodnosamolotów gen. Italo Balbo, przydzielony do trzeciej grupy operującej u brzegów Afryki (razem z „Emanuele Pessagno”). Po przelocie zespół okrętów złożył na przełomie stycznia i lutego wizytę w Brazylii, po czym powrócił do Gaety 18 marca 1931 roku.