Odbiór „Monthly Film Bulletin” napisał: „Z wyjątkiem czwartej historii, która swobodnie pożycza od Potwora z pięcioma palcami, ta antologia horroru jest filmowo niemal nieistotna w porównaniu z najlepszymi dziełami Riccardo Fredy. Co więcej, popada w ordynarność w najsłabszej historii, tej o voodoo, zbyt wieloma bezczelnymi, komediowymi wstawkami Roya Castle’a i innych. Jednak cztery z tych historii są niezaprzeczalnie kompulsywne, dzięki ironicznym wariacjom na temat znanych schematów i kilku mocnym występom. Max Adrian wygłasza pamiętną, sarkastyczną refleksję na temat zdrady nowo poślubionego lekarza, zmuszonego do zniszczenia swojej małżonki-wampira: »W małym miasteczku nie ma miejsca dla dwóch lekarzy i dwóch wampirów«. Ucieszyło mnie również odkrycie, że najbardziej skromna, racjonalna i atrakcyjna z aktorek, Ursula Howells, jest wilkołakiem; podobnie jak przezorność zabójczego pnącza (»Tak jak myślałem: mózg« – rozmyśla botanik, badając jeden z jego liści przez mikroskop), gdy przecina przewody telefoniczne pnączem. Nieogolona, zakryta Śmierć Petera Cushinga zgrabnie łączy te historie, a zakończenie ma odpowiednio apokaliptyczny posmak”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gabinet Grozy doktora Zgrozy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.