Antonio da Noli – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej, należący do wielkich niszczycieli (liderów) typu Navigatori. Nosił imię na cześć żeglarza António Noli i znak burtowy: DN. Został zwodowany i przyjęty do służby w marynarce włoskiej Regia Marina w 1929 roku. Walczył podczas wojny na Morzu Śródziemnym. Zatonął 9 września 1943 roku na minie.
Wyporność standardowa okrętu wynosiła początkowo 1900 ton, natomiast pełna sięgała ostatecznie prawie 2900 ton. Uzbrojenie główne stanowiło sześć armat kalibru 120 mm i sześć wyrzutni torped, uzupełnione przez działka przeciwlotnicze i uzbrojenie przeciwpodwodne. Napędzały go turbiny parowe, a prędkość wahała się od ponad 38 węzłów na początku służby do 28 węzłów po modernizacji.
Budowa
„Antonio da Noli” należał do dwunastu włoskich wielkich niszczycieli typu Navigatori, nazwanego tak z powodu noszenia przez okręty imion włoskich żeglarzy. Zostały one zaprojektowane jako okręty o silnym uzbrojeniu artyleryjskim i wysokiej prędkości, aby przeciwstawić się wielkim niszczycielom francuskim. Zamówienie zostało złożone w 1926 roku. „Antonio da Noli” był zbudowany w stoczni Cantieri del Tirreno w Riva Trigoso (część Sestri Levante), razem z niszczycielem „Leone Pancaldo”.