Podczas hiszpańskiej wojny domowej kilkakrotnie pełnił służbę na wodach Hiszpanii, wspierając nacjonalistów. 11 sierpnia 1936 roku przeszedł w tym celu do międzynarodowego portu w Tangerze, a 15 sierpnia jako pierwszy konwojował statek z włoskimi ochotnikami do Sewilli. Między styczniem 1937 a marcem 1939 roku „Antonio da Noli” konwojował najwięcej statków z włoskimi wojskami interwencyjnymi (Corpo Truppe Volontarie) z niszczycieli tego typu – 10, zarazem będąc ostatnim włoskim okrętem, który opuścił Tanger po zakończeniu działań wojennych w kwietniu 1939 roku. Między 19 maja a 10 września 1939 roku przeszedł drugą modernizację w arsenale w La Spezii.
II wojna światowa 1940–1942 U progu II wojny światowej „Antonio da Noli” wchodził w skład 14. dywizjonu niszczycieli (squadriglia), wraz z „Leone Pancaldo”, „Lanzerotto Malocello” i „Ugolino Vivaldi”, podporządkowanego 1. Eskadrze w Tarencie. Razem ze swoim dywizjonem wyszedł 9 lipca 1940 roku rano w morze, ale musiał zawrócić z uwagi na awarię maszyn i nie wziął udziału wraz w pierwszym starciu morskim – bitwie koło przylądka Stilo. Brał udział w patrolu przeciwpodwodnym pod Augustą w nocy z 1 na 2 sierpnia 1940 roku, podczas którego sąsiedni „Ugolino Vivaldi” staranował i zatopił brytyjski okręt podwodny .