Okręty były napędzane przez dwa zespoły turbin parowych z przekładniami, poruszające dwie trzyłopatowe śruby, zasilane przez cztery kotły wodnorurkowe o ciśnieniu roboczym 22 atmosfer. Tak jak połowa okrętów tego typu, „Antonio da Noli” został wyposażony w turbiny akcyjno-reakcyjne Parsonsa i kotły Odero (zmodyfikowane) oraz śruby o średnicy 3,4 m. Moc projektowa wynosiła 55 000 KM. Projektowa prędkość maksymalna wynosiła 38 węzłów. Na próbach „da Noli” rozwinął prędkość średnią 39,17 węzła, lecz w stanie lekkim, przy wyporności 1950 ton. Typowo okręty tego typu rozwijały w realnych warunkach służby prędkość do 33–36 węzłów. Po drugiej modernizacji prędkość okrętów spadła natomiast do 28 węzłów przy pełnej wyporności.
Zapas paliwa po pierwszej modernizacji został ograniczony do 460 ton. Po drugiej modernizacji zwiększono normalny zapas do 560 ton, a pełny do 680 ton. Zasięg po modernizacji wzrósł do 5000 mil przy prędkości 18 węzłów lub 1200 mil przy 28 węzłach.