Luca Tarigo – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej typu Navigatori. Wodowany w 1928 roku w Genui, wszedł do służby w marynarce włoskiej Regia Marina w 1929 roku. Otrzymał imię XIV-wiecznego odkrywcy . Nosił znak burtowy: TA. Walczył podczas wojny na Morzu Śródziemnym; został zatopiony 16 kwietnia 1941 roku przez brytyjskie okręty w obronie konwoju Tarigo.
Wyporność standardowa okrętu wynosiła początkowo 1900 ton, natomiast pełna sięgała ostatecznie prawie 2900 ton. Był uzbrojony w sześć armat kalibru 120 mm i sześć wyrzutni torped, uzupełnione przez działka przeciwlotnicze i uzbrojenie przeciwpodwodne. Napęd stanowiły turbiny parowe, prędkość maksymalna wahała się od ponad 38 węzłów na początku służby do 28 węzłów po modernizacji.
Budowa
„Luca Tarigo” należał do dwunastu włoskich wielkich niszczycieli (liderów) typu Navigatori, nazwanego tak z powodu noszenia przez okręty imion włoskich żeglarzy. Zostały one zaprojektowane jako okręty o silnym uzbrojeniu artyleryjskim i wysokiej prędkości, aby przeciwstawić się wielkim niszczycielom francuskim. Zamówienie zostało złożone w 1926 roku. „Luca Tarigo” był zbudowany w stoczni Ansaldo w Sestri Ponente (część Genui), razem z niszczycielem „Lanzerotto Malocello”.