Okręty były napędzane przez dwa zespoły turbin parowych z przekładniami, poruszające dwie trzyłopatowe śruby, zasilane przez cztery kotły wodnorurkowe o ciśnieniu roboczym 22 atmosfer. Tak jak połowa okrętów tego typu, „Luca Tarigo” został wyposażony w turbiny akcyjno-reakcyjne Parsonsa i zmodyfikowane kotły Odero oraz śruby o średnicy 3,4 m. Moc projektowa wynosiła 55 000 KM. Projektowa prędkość maksymalna wynosiła 38 węzłów. Na próbach 19 kwietnia 1929 roku „Luca Tarigo” rozwinął prędkość 38,43 węzła i moc 55 070 KM, lecz w stanie lekkim, przy wyporności 1950 ton. Typowo okręty tego typu rozwijały w realnych warunkach służby prędkość do 33–36 węzłów. Po drugiej modernizacji prędkość okrętów spadła natomiast do 28 węzłów przy pełnej wyporności.
Po pierwszej modernizacji w 1930 roku pełny zapas paliwa wynosił 460 ton. Po drugiej modernizacji zwiększono normalny zapas do 560 ton, a pełny do 680 ton. Zasięg według pierwotnego projektu miał wynosić 3800 mil morskich przy prędkości 18 węzłów, lecz po modernizacji się zmniejszył. Po drugiej modernizacji zasięg wzrósł do 5000 mil przy prędkości 18 węzłów lub 1200 mil przy 28 węzłach.