Okręty miały jeden reflektor średnicy 90 cm na platformie masztu rufowego. W skład wyposażenia wchodziła aparatura do stawiania zasłony dymnej (czarnej albo białej). W 1940 roku okręty wyposażono w trały kontaktowe na rufie, o szerokości trałowania 200 m. „Luca Tarigo” nie był wyposażony w stację hydrolokacyjną ani radar.
Malowanie „Luca Tarigo” był malowany w sposób standardowy dla włoskich niszczycieli, w części nadwodnej na kolor jasnoszary z ciemnoszarym pokładem, a w części podwodnej na kolor czerwony. Od 1938 roku na kadłubie malowano czerwone litery identyfikacyjne: TA. Na początku wojny latem 1940 roku na pokład na dziobie naniesiono biało-czerwone skośne pasy dla identyfikacji z powietrza. Z uwagi na wczesną utratę okręt nie otrzymał kamuflażu, wprowadzanego na włoskich okrętach dopiero pod koniec 1941 roku
Służba Okres międzywojenny Okręt wcielono do służby w Regia Marina 16 listopada 1929 roku. Już między 19 czerwca a 3 października 1930 roku poddano go w macierzystej stoczni w Genui pierwszej modernizacji, polegającej między innymi na obniżeniu nadbudówki i ograniczeniu zapasu paliwa dla poprawy stateczności. Został włączony następnie do Dywizji Lekkiej (Divisione Leggera).