W 1976 roku w odtajnionych protokołach ze spotkań zastępca sekretarza obrony USA William Clements powiedział Henry’emu Kissingerowi, że do tego momentu miało miejsce blisko 200 rajdów lub wtargnięć na terytorium Korei Północnej z Południa, choć nie dokonanych przez wojsko amerykańskie. Szczegóły tylko kilku z tych wydarzeń stały się publicznie znane, w tym rajdy sił południowokoreańskich w 1967 roku, które doprowadziły do sabotowania około 50 północnokoreańskich obiektów. Do 7700 południowokoreańskich żołnierzy i agentów zinfiltrowało Koreę Północną od zakończenia wojny koreańskiej do 1972 roku, szacunkowo aż 5300 z nich nigdy nie wróciło.
Siły lądowe były wspierane przez myśliwce bombardujące z 314 Dywizji Powietrznej US Air Force i Sił Powietrznych Republiki Korei. Morza wokół Korei znajdowały się pod kontrolą 7 Floty Stanów Zjednoczonych i Marynarki Wojennej Republiki Korei. Jednak podobnie jak w przypadku armii, to wojna w Wietnamie była w tamtym czasie głównym obszarem zaangażowania USAF i US Navy w rejonie Pacyfiku.
Strategie obronne